۱۳۹۳/۰۳/۰۱
۵۴ سال اکتشافات کیهانی
۱۳۹۳/۰۲/۳۰
اَبـَرحفره
 |
| یک اَبـَرحفره بر فراز تگزاس |
اَبـَرحفره یا اَبـَرسلول (Supercell) یک توده ابر توفانی است که از ویژگی سیستمهای میان چرخندی￬ بهرهمند میباشد. از بارزترین خصوصیات این نوع توفان میتوان به گردباد مداوم و مرتفع بالارو اشاره کرد. به همین دلیل، از این توفانها گاهی با عنوان «توفانهای چرخشی» یاد میشود.
از میان دسته بندیهای چهارگانه توفان (که عبارتند از
اَبـَرحفره، خط بوران، چند سلولی و تک سلولی)، اَبَرحفرهها از نادرترین آنها
به شمار میروند که در عین حال از پتانسیل کافی برای تبدیل شدن به یکی از
شدیدترین انواع توفان برخوردار میباشند. اغلب اَبَرحفرهها از دیگر توفانها
مجزا میباشند و خود به تنهایی میتوانند شرایط جوی محلی را تا شعاع ۳۰ کیلومتری خود تحت تاثیر قرار دهند. اَبـَرحفرهها اغلب به ۳ گروه متعارف، کم بارش (LP) و پربارش (HP) تقسیم میشوند. نوع کم بارش اغلب در مناطقی که دارای اقلیم خشکتر میباشند
مشاهده میشوند؛ مانند دشتهای مرکزی و شمال آمریکا. نوع پربارشتر، در مناطق
مرطوبتر یافت میشود. با این حال، اَبـَرحفرهها میتوانند در هر نقطهای از
کرهی زمین - به شرط تامین شرایط مناسب جوی - رخ دهند، اما در دشتهای وسیع مرکزی
ایالات متحده شایعتر میباشند (منطقهای که در اصطلاح هواشناسی بنام "کوچه-گردباد" شناخته میشود).
۱۳۹۳/۰۲/۰۴
یک یافتهی نگران کننده
بر
اساس آخرین یافتهی پژوهشگران، زمین در طول ۱۰ سال گذشته، در موارد متعددی مورد اصابت خرده سیارکهای بسیار
بزرگ قرار گرفتهاست. این مطالعه نشان میدهد که این تعداد چیزی در حدود ۳ تا ۱۰ برابر
بیشتر از میزانی است که پیش از این تخمین زده شده بود. همانطور که در این ویدئو
مشاهده میکنید، دلیل عدم برخورد هیچ کدام از این خرده سیارکهای ویرانگر
به مناطق پرجمعیت شهری، تنها "شانس مطلق" ما انسانها بوده است.
پژوهشگران
با بررسی دادههای یک شبکهی هشداردهنده که برای شناسایی انفجارهای اتمی در
سراسر کرهی زمین، توسط بنیادی بنام B612 در ایالات متحده نصب شده است، پی به
این حقیقت بسیار نگران کننده بردند که از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰ ه.ش.
در ۲۶ مکان بر روی زمین انفجارهایی با قدرتی معادل ۱ تا ۶۰۰ کیلوتُن
تی-ان-تی به وقوع پیوسته است که هیچ کدام از آنها نه انفجار اتمی، بلکه ناشی از
برخورد شهابسنگهای بسیار بزرگ به زمین بوده است. برای اینکه درک بهتری از این
ارقام داشته باشید، به این نکته توجه کنید که قدرت بمب هستهای که در سال ۱۳۲۴ ه.ش. بر فراز هیروشیما منفجر شد، تنها ۱۵ کیلوتُن بود!
پیش از
این، باور بر این بود که احتمال برخورد یک خرده سیارک با ابعاد نسبتن
بزرگ که قدرت کافی برای نابودی کامل یک شهر بسیار بزرگ را داشته باشد، تنها
یک در ۱۵,۰۰۰,۰۰۰ میباشد، با این حال، این برآورد با بررسی دادههای شبکه
هشداردهندهی B612، اکنون به
میزان بسیار قابل توجهی کاهش یافته و اکنون محققان این میزان را در حدود ۱ مورد در هر ۱,۵۰۰,۰۰۰ تا ۵,۰۰۰,۰۰۰ برخورد برآورد میکنند.
به
همین دلیل و برای شناسایی خرده سیارکهای بزرگی که به شکل بالقوهایی
در مسیر برخورد با کرهی زمین قرار دارند، بنیاد B612 در تلاش است تا به کمک سازمان
هوافضای Ball، رصدخانهی Sentinel Infrared Space Telescope Mission را
تا سال ۱۳۹۸ به فضا پرتاب کند تا با بررسی صدها هزار جرم سرگردان
شناسایی نشده در منظومهی خورشیدی، به ما در شناسایی اجرام پر خطر یاری رساند.
در اینجا میتوانید لیست کاملی از تمام برخوردهایی که در این ویدئو نمایش داده شده است را مشاهده کنید.
در اینجا میتوانید لیست کاملی از تمام برخوردهایی که در این ویدئو نمایش داده شده است را مشاهده کنید.
۱۳۹۳/۰۲/۰۲
روز زمین
امروز روز زمین هست. به همین مناسبت، این ویدئو را که نزدیک به دو سال پیش و البته به یاد بازماندگان زلزلهی ورزقان و حادثه مدرسه شینآباد تهیه شده بود را با شما قسمت میکنیم. البته این بار بیشتر هدف، توجه به خود زمین، این یگانه سیاره و پناهگاه ما انسانها هست که با دستان خود در حال ویران کردن آن هستیم؛ با دشمنیها و جنگافروزیها. در بطن چنین رفتارهایی هدفی جز پیشی گرفتن از یکدیگر در غارت و استثمار هرچه بیشتر سرمایههای طبیعی نداریم.
۱۳۹۳/۰۱/۲۴
یک بازی آموزشی فوقالعاده
 |
محیط بازی Super Planet Crash
|
در طراحی این بازی به شکل دقیقی از قوانین گرانش نیوتن برای تعریف کنش و واکنش بین ستاره مرکزی و اجرامی که شما در مدار گردش بدور آن قرار میدهید، استفاده شده است. این اجرام خود میتوانند سیاراتی کم جرم (مانند زمین)، پرجرم (مانند مشتری) و یا حتا یک ستارهی همدم دیگر (مثلن یک ستاره کوتوله) باشد. هدف در این بازی آن است که شما بتوانید تا جای ممکن منظومهی خود را در فاصلهی ۲ واحد نجومی* از ستارهی مرکزی، با سیارات و یا ستارگان پر کنید و این درست همان چالشی است که شما با آن روبرو هستید. منظومهی شما باید ۵۰۰ سال پایدار بماند، به این ترتیب که همکنش اجرام نبایستی باعث به هم خوردن پایداری هیچ یک از اجرام منظومهی شما و در نتیجه بیرون انداخته شدن آن به فراسوی محدودهی ۲ واحد نجومی شود.