 |
محیط بازی Super Planet Crash
|
در طراحی این بازی به شکل دقیقی از قوانین گرانش نیوتن برای تعریف کنش و واکنش بین ستاره مرکزی و اجرامی که شما در مدار گردش بدور آن قرار میدهید، استفاده شده است. این اجرام خود میتوانند سیاراتی کم جرم (مانند زمین)، پرجرم (مانند مشتری) و یا حتا یک ستارهی همدم دیگر (مثلن یک ستاره کوتوله) باشد. هدف در این بازی آن است که شما بتوانید تا جای ممکن منظومهی خود را در فاصلهی ۲ واحد نجومی* از ستارهی مرکزی، با سیارات و یا ستارگان پر کنید و این درست همان چالشی است که شما با آن روبرو هستید. منظومهی شما باید ۵۰۰ سال پایدار بماند، به این ترتیب که همکنش اجرام نبایستی باعث به هم خوردن پایداری هیچ یک از اجرام منظومهی شما و در نتیجه بیرون انداخته شدن آن به فراسوی محدودهی ۲ واحد نجومی شود.
