به طور معمول، سطح زیرین ابرها تخت و هموار است، چراکه هوای گرم و مرطوب که همراه با اوج گرفتن سرد میشود، در یک دما و ارتفاع مشخص چگالیده شده و به قطرات ریز آب تبدیل میشود. با رشد و بزرگتر شدن این ریزقطرهها و پراکنده شدن نور خورشید در میان آنها، ظاهر ویژهی مات و کدر ابر پدید میآید. اما گاهی و در یک شرایط خاص دمایی و رطوبتی، ممکن است که در بخش زیرین ابر کیسههای هوایی چگالیده از قطرات آب همچنان به رشد خود ادامه دهند که دلیل آن آشفتگیها و جریانات هوایی درون خود ابر است که باعث میشود قطرات آب به شکل کیسههای آویز در زیر ابر ظاهر شوند. بنابراین چنین کیسههایی معمولا در شرایط آشفته جوی و در نزدیکی توفندهای تندری پدید میآیند. این فرایند در نهایت منجر به تشکیل ابرهای ماماتوس (ابرهای سینهکومهای یا ابرهای پستانکی) میشود.
ابرهای سینهکومهای میتوانند در هر جای زمین و در صورت مهیا بودن شرایط تشکیل شوند. اما حتی در صورت تشکیل، این ابرها تنها در حالتی قابل رؤیت خواهند بود که نور خورشید از پهلو بر آنها بتابد. به همین خاطر، در بیشتر مواقع، حتی در صورت تشکیل چنین ابری بر فراز یک نقطه از زمین، اگر خورشید در بالای ابر قرار داشته باشد، ظاهر پستانکی ابر قابل رؤیت نخواهند بود و یا به سختی میتوان آن را تشخیص داد. ابرهای سینهکومهای به طور معمول بسیار نادر بوده و از کمتر از یک دقیقه تا چند دقیقه بیشتر دوام نمیآوردند.
تصویر بالا در
سال ۲۰۱۲ توسط مایکل جانسون، عکاس کانادایی، از ابرهای سینهکومهای که در پی یک
توفان تندری بر فراز شهر رِجاینا در استان ساسکاچوان کانادا پدید آمده بودند
گرفته شده است.
