بهبود الگوی آلودگی هوا در شمال شرق آمریکا

این تصاویر بهبود وضعیت آلودگی هوا را در مناطقی از شمال شرق ایالات متحده، از بوستون تا ریچموند
.در طی سال‌های ۲۰۰۵ (تصویر سمت چپ) تا ۲۰۱۱ (تصویر سمت راست) نشان می‌دهد

دی‌ اکسید نیتروژن گازی است به رنگ قهوه‌ای روشن که می‌تواند باعث ایجاد مشکلات جدی در بدن انسان مانند سرطان ریه و سکته قلبی شود. این گاز به طور کلی یه شکل یک پروکسی در جهت آلودگی هوا عمل می‌کند، بدین معنا که به شکل‌گیری آلاینده‌های دیگر در هوا کمک می‌کند که خود باعث ایحاد دیگر مشکلات تنفسی و قلبی می‌شوند. این گاز در درجه اول در جریان احتراق بنزین در موتور خودروهای سواری و همچنین سوختن زغال سنگ در نیروگاه‌های تولید برق ایجاد می‌شود. در ابالات متحده به لطف وضع مقررات سختگیرانه در کارخانجات تولید خودرو و برق، پیشرفت‌های فن‌آوری در طی یک دهه گذشته و همچنین تغییرات اقتصادی، از شدت آلودگی هوا - و از جمله میزان دی‌ اکسید نیتروژن موجود در جو - با وجود رشد جمعیت و افزایش تعداد اتومبیل‌های موجود در جاده‌ها، کاهش یافته است.

تصویر ماهواره‌ای از آلودگی هوا درچین

در تاریخ ۳ بهمن ۱۳۹۲ این تصویر توسط ماهواره Terra از فراز کشور چین تهیه شد. در‌‌ همان روز، اندازه‌گیری‌های صورت گرفته در شهر چنگدو، غلطت ذرات معلق موجود در هوا را به میزان ۲۶۷ میکروگرم در هر متر مکعب هوا برآورد کرده است. ذرات ریز معلق موجود در هوا که کوچک‌تر از ۲/۵ میکرون باشند (حدود یک سی-ام عرض تار موی انسان) خطرناک در نظر گرفته می‌شود. اکثر این ذرات از سوزاندن سوخت‌های فسیلی و زیست توده (چوب و زمین‌های کشاورزی) تولید می‌شوند. سازمان بهداشت جهانی میزان غلظت ذرات معلق در هوا را که برای تنفس سالم باشد، زیر ۲۵ در نظر گرفته است. 

پی‌نوشت: 
نمی‌دونم به غلظت ۲۶۷ باید چی‌ گفت؟ خطرناک؟ وحشتناک؟ خفه کننده؟ حناق آور؟ بحرانی؟ چینی‌ها اگه کمی‌ بیشتر تلاش کنند، می‌توانند جو سیاره زهره رو بر روی زمین شبیه سازی کنند!!!

صد و شصت سال توفان‌های استوایی

طوفان های سال ۱۸۵۱ میلادی (۱۲۳۰ خورشیدی) تاکنون
All rights reserved - John Nelson

این تصویر، نقشه‌ای هست که توسط یک کار‌شناس باحال تجسم سازی داده‌ها (Data Visualization) بنام مستر John Nelson و بر اساس داده‌های ارائه شده توسط سازمان‌های خفنی مثل سازمان ملی اقیانوسی و جوی (NOAA)، سازمان هوانوردی و فضایی (NASA) و سازمان زمین‌شناسی (USGS) ایالات متحده تهیه شده است. در این نقشه تمام توفان‌هایی که بر روی کره زمین از همین چند وقت پیش یعنی سال ۱۸۵۱ میلادی (۱۲۳۰ خورشیدی) تاکنون اتفاق افتاده، بر روی نقشه‌ای با سیستم جغرافیایی قطبی (Polar Projection) نمایش داده شده و شامل اطلاعاتی از قبیل نام، (نام خانوادگی!)، تاریخ تولد! و سرعت توفان‌های ثبت شده می‌باشد. این نقشه لامصــّـب وقتی من رو حسابی هیجان زده کرد که اون را با کیفیت آینه! (بسیار بالا) تماشا کردم، پس شما هم زحمت بکشید ابتدا بر روی تصویر کلیک کنید تا اون را به صورت تمام و کمال و به‌‌ همان شکلی که تولید شده مشاهده کنید.

چیزی که من رو به این نقشه خیلی علاقه‌مند کرد و حسابی مملو در محو وجود کار استاد شدم، همون سیستم قطبی هست که برای تولیدش بکار برده شده. در این تصویر، قطب جنوبگان در مرکز، آمریکا در سمت راست، استرالیا و آسیا در سمت چپ و آفریقا در پایین نقشه قرار گرفته‌اند. حالا از شوخی که بگذریم، اونطور که جناب نلسون توی وبنوشتش توضیح داده، این نقشه ویژگی‌های بارزی از ساختار و بازه‌ی ثبت توفان‌های استوایی، مثل ساختار گرباد‌ها، رو نشون میده و اینکه چطور به سرعت بنز از مناطق استوایی جدا شده و زرتی خودشون رو به دور از آب‌های گرم محل تولدشون می‌رسونن و نقل قول می‌کنه از همکارش دکتر Fraud که محدوده‌ی خالی از توفان که در قسمت‌های مرکزی تصویر مشاهده می‌شه، همانا مناطق استوایی می‌باشند که توفان‌های استوایی هیچگاه از روی آن عبور نمی‌کنند (یعنی جرأتشو ندارن!). دومین ویژگی جالبی که این نقشه داره اینه که ثابت می‌کنه که ردیابی و شناسایی توفان‌های استوایی از آن زمان که فنآوری ماهواره‌ای سر به فلک کشید و خصوصن از زمانی که ما قادر به ردیابی توفان‌های نیمکره‌ی شرقی شدیم، آغاز شده. همچنین به نظر می‌رسه که شدت توفان‌های ثبت شده، هر ساله با بهره‌مندی از اطلاعات بیشتر، سازگار‌تر شده.

یک اشتباه جالبی که نلسون کرده و خودش هم توی وبنوشتش بهش اشاره می‌کنه اینه که اومده و بچگی کرده و زمان رو به اشتباه به عنوان یکی از محورهای مختصات مکانی در نظر گرفته. بعدش که متوجه‌ی اشتباهش شده و اومده جبران کنه، دیده که‌ ای بابا... چه جالب، چه اشتباه خفنی کرده... اینکه اومده و محور x رو زمان تعریف کرده، باعث شده که تصویری تولید بشه (اینجا) که بیان کننده‌ی یک سری زمانی هست که نشون میده ما آدما از کی از خواب غفلت بیدار شدیم و رفتیم تو فکر و ذکر ثبت داده‌های مربوط به توفان‌های استوایی.

جالب هست که بدونید که این اوسـّـا نلسون قبلن هم چندتا نقشه خفن دیگه هم تهیه کرده که از جمله می‌تونم به نقشه‌ای اشاره بکنم که پراکندگی زمینلرزه‌هایی که از سال ۱۸۹۸ میلادی (۱۲۷۷ خورشیدی) تاکنون بر روی زمین اتفاق افتاده است رو نشون می‌ده. واقعن جالبه... لامصــّـب ایران جای در رو نداره... بابا دست مریزاد استاد!

زمینلرزه های سال ۱۸۹۸ میلادی (۱۲۷۷ خورشیدی) تاکنون
All rights reserved - John Nelson

توفان شن بر روی خلیج پارس

توفان شن بر روی خلیج پارس
Image Courtesy: NASA Earth Observatory
Instrument: Aqua - MODIS

در تاریخ ۱۳ خرداد ۱۳۹۱ توفان شن مناطق جنوب غرب ایران را در نوردید. باد ذرات خاک را به سمت جنوب شرق و بر روی خلیج پارس به حرکت در آورد. این تصویر که توسط تصویربردار رادیومتر طیفی میان کیفی (MODIS) نصب شده بر روی ماهواره Aqua سازمان ناسا در همان روز ثبت شده است، رنگ‌ها را در نور طبیعی نشان می‌دهد. با وجود آنکه ما در شیراز هوایی پاک و عاری از غبار را پشت سر گذاشتیم، بیشتر مناطق استان خوزستان در این روز شاهد آسمانی کاملن غبارآلود بود و در طول روز دید تا میزان قابل توجه ۵۰۰ متر کاهش پیدا کرد. مهمترین دلیل تشدید بروز پدیده توفان شن در نواحی جنوب غرب ایران در سال های اخیر، افزایش قابل توجه دما در مناطق مرکزی عراق در تابستان و اغتشاشات ناشی از این عدم پایداری جوی در این مناطق می‌باشد که نهایتن منجر به ایجاد بادهای پر توان سطحی و متعاقبن بروز این پدیده در پایین دست مناطق ناپایدار می‌شود. تنها مزیت بروز پدیده توفان شن برای مناطق متأثر از این پدیده، کاهش نسبی دما - به دلیل کاهش شدت نور خورشید - در این مناطق می‌باشد.