در امتداد مناطق جنب حارهای نیمکره شمالی و جنوبی، نوارهایی از فشار (ارتفاع ژئوپتانسیل زیاد) وجود دارد که به طور معمول به عنوان کمربندهای پرفشار جنب حارهای خوانده میشوند. پرفشارهای مذکور به صورت کمربندی ممتد نبوده و به دلایلی ازجمله وجود کوهستانها و تضاد گرمایشی بین خشکی و دریا، بودجهی انرژی جو تغییر کرده و کمربندها به صورت سلولهای پرفشار مجزا ظاهر میگردند. سلولهای پرفشار مذکور که بارزترین و دائمیترین سیمای گردش وردسپهری در این مناطق به شمار میروند، گردش جو و انتقال بخار آب به اطراف را تحت تأثیر قرار داده و وضع جوی و اقلیم را نه تنها در نواحی مجاور و در امتداد جنب حارهها، بلکه بر روی کل کره زمین متأثر میسازند. در نیمهی گرم سال، بویژه در فصل تابستان، پرفشارهای جنب حارهای، نواحی وسیعی را در وردسپهر (Troposphere) زیرین، میانی و فوقانی در بر میگیرند. برای مثال سلولهای پرفشارهای جنب حارهای که در فصل تابستان نیمکرهی شمالی، در سطح دریا بر روی اقیانوس آرام شمالی تشکیل میشوند، حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد از کل این نیمکره را در بر میگیرند. از اینرو ناهنجاری در وسعت و شدت پرفشارهای جنب حارهای، معمولا با گردشهای ناهنجار منطقهای یا جهانی و بلایای جوی و ناهنجاریهای اقلیمی همراه است که سبب خسارتهای اقتصادی و اجتماعی بر زندگی انسانها میشود. بنابراین، شناخت خصوصیات پرفشارهای جنب حاره و همچنین نحوه تشکیل و تکوین آنها از دیر باز مورد توجه اقلیمشناسان بوده است.
در ادبیات کلاسیک علت تشکیل پرفشارهای
جنب حارهای به نزول هوا در جانب قطب سوی سلول هدلی نسبت داده می شود، درحالیکه از
نظر فیزیکی شیب فشار نصف النهاری شدیدتر در فصل زمستان باید پرفشارهای قوی تری را در
این فصل نسبت به فصل تابستان ایجاد کند. طرح این سوال بنیادین که چرا پرفشارهای جنب
حارهای تابستانه نسبت به همتاهای زمستانهی خود از شدت بیشتری برخوردارند، انگیزهی
اصلی محققان برای بررسی ماهیت این پرفشارها در این دوره به شمار میآید. مطالعات گسترده
محققین بویژه بر روی پرفشار جنب حارهای جنوب آسیا و پرفشار جنب حارهای غرب اقیانوس
آرام نتایج جدیدی را به دنبال داشت.
